Przez całe lata jeździłam do pracy na godzinę siódmą rano. Warszawa nie miała jeszcze wtedy metra, więc podróż z Bielan na Okęcie zajmowała mi razem z dojściem i przesiadkami często ponad półtorej godziny. Wyjeżdżałam pierwszym tramwajem o piątej piętnaście rano. Z tego wyliczenia wychodzi prosto, że wstawałam trochę po czwartej rano. Pracowało się wtedy także w soboty, tylko dwie godziny krócej, do pierwszej zamiast do trzeciej. Mówiło się wtedy: pierwsza, trzecia, piąta po południu, siódma, ósma wieczorem i tak dalej, a nie piętnasta, siedemnasta czy dwudziesta, jak dziś. Tak czy inaczej nazwane, godziny wstawania były najbardziej ponurą częścią dnia. Kiedy przychodziła więc niedziela, dla każdego człowieka czas, gdy mógł się wyspać był najlepszym, co spotykało go w ciągu tygodnia.

         Niestety, w niedzielę nie mogłam się wyspać. Nie dlatego, że nie potrafiłam rano spać, o nie, byłam jak najbardziej skłonna i chętna. Problem leżał w tym, że niedzielny poranny sen nieodmiennie kończył się atakiem wściekłego bólu głowy (migrena była wówczas chorobą rozkapryszonych burżujek, klasę pracującą miast i wsi mogło najwyżej coś boleć).

         Próbowałam oszukać ten ból. Wstawałam, myłam się, krzątałam – a byłam jeszcze wtedy panienką, więc nie miałam żadnych obowiązków poza dbaniem o siebie – i po jakiejś godzinie kładłam się z powrotem, by zasnąć. Nic z tego! Ból głowy który mnie budził był gorszy niż ranne wstawanie.

         Tak więc stałam się doskonałym przykładem zniewolenia przez pracę. Moja świadomość nie miała tu nic do rzeczy, mogłam bez skutku sobie powtarzać, że jest niedziela i mogę się wylegiwać bezkarnie w łóżku; mój organizm uczynił moją świadomość swoim więźniem, zmusił ją do postępowania według nieludzkich praw, nie własnych, a narzuconych.

         Dlatego nie wierzę w samoleczenie, którego podstawą jest naturalna wiedza o swoim organizmie. Owszem, to mogłoby się udać, gdyby można było wierzyć swojemu ciału, a właściwie jego wołaniu i pod warunkiem, że działoby się to w strefach nie zepsutych jeszcze przez cywilizację. I żeby skutecznie dało się nim sterować.

         Podam przykład: mogę być w stu procentach pewna prawidłowego odruchu mojego ciała, gdy po pierwszym kęsie potrawy nieświeżej, zepsutej lub skażonej nadmiarem jakiejś chemii wiem, że nie będę w stanie dalej jej jeść. Tego wyczucia nikt nigdy mi nie zepsuł, pozostało w stadium podobnym do człowieka karmionego mniej więcej naturalnym pożywieniem. Nie jadałam też słodyczy – po wojnie po prostu nie były dostępne.

        Zdarza się zatem, że kupię kilogram pięknych truskawek i od razu wyrzucam je. Moja rodzina nie ma już tego wyczucia, jednak wierzą mi i często każą testować to czy tamto. Moje wnuki już nie mają tego talentu, większość tego, co jedzą jest nafaszerowane chemią, przywykli więc do nienaturalnych, podkręconych smaków. Ja nie wezmę do ust napoju o smaku poziomkowym, ponieważ uważam go za obrzydliwie przerysowany, oni zaś prawdziwych poziomek, bo są mdłe. Człowiek pierwotny czy bardzo biedny też zatracał to wyczucie; często jadł rzeczy nadpsute, przezwyciężał więc swój wstręt do potrawy, bowiem miał alternatywę zostać głodnym.

        Jednak inne sfery mojego organizmu nie są tak nastrojone, aby rozpoznawać szkodliwość pewnych zachowań. Przez lata palenia papierosów nie czuję niechęci do tytoniu. Nie odrzuca mnie też alkohol. Obie te rzeczy są w jakiejś mierze truciznami, używając ich lub nie kieruję się rozsądkiem, a nie wyczuciem. Wydaje mi się też, że jem mało (w stosunku do innych ludzi w zbliżonym wieku), mam jednak nadwagę, więc obiektywnie biorąc jem za dużo.

         Dlaczego mam mieć nagle zaufanie do swojego organizmu, że oceni sytuację prawidłowo i podda się jakimś zabiegom samoleczenia, o których wyczytałam w książkach? Lata całe leczono mnie antybiotykami, od wielu lat biorę leki na serce i nadciśnienie, te ostatnie nieodmiennie pogarszają samopoczucie, łykam je więc z rozsądku w trosce o swoje życie; naturalność instynktu ciała została więc już dawno zaburzona.

         Owszem, gdybym była człowiekiem pierwotnym jadłabym szczaw, miętę lub pogryzała zwęglone drewno w wypadku przejedzenia, ogryzała gałązki młodej wierzby lub piła napar z jej kory i czekała aż dolegliwość „sama przejdzie”. I dziś te środki są pomocne, korzystne, ale piję ziółka czy zjadam tabletki węgla nie dlatego, że instynktownie wiem, co muszę zerwać na leśnej polanie i połknąć, tylko to, co przeczytam lub usłyszę w sprawie moich dolegliwości.

         Nakłada to pewien obowiązek na przekazujących takie rady: że sami doskonale wiedzą co doradzają. Niestety, nie zawsze można mieć do nich zaufanie. A zwłaszcza, gdy czytam coś takiego traktującego o samoleczeniu raka:

         „Zobaczmy w wyobraźni, we własnym sercu, iskierkę białego lub kolorowego światełka, która zawsze tam się tli. Zobaczmy jak światło rozprzestrzenia się na całe ciało, oczyszcza z nadmiaru wody, usuwa patologiczny śluz, stwardniałe złogi rozkrusza i wydala wszystko co niepotrzebne. Światło wyprasza stany zapalne, usuwa martwe tkanki, likwiduje guzy, udrażnia żyły i tętnice. Cokolwiek wyobraźnią zaprogramujemy w organizmie, mózg zapisze i będzie wykonane. W ten sposób wspomagać możemy leczenie choroby nowotworowej. Rak jest chorobą całego organizmu, organ zaatakowany był tylko najsłabszym ogniwem, który nie wytrzymał. Jeżeli wiemy, które miejsce jest najbardziej chore, nakładamy tam dłoń, zobaczmy wyobraźnią, jak ze środka dłoni wynurza się promień biało - złocistego światła i wnika do wnętrza ciała, przywracając życie do każdej komórki. Zobaczmy wyobraźnią jak pod wpływem świetlistego promienia, zagrażający życiu guz, zmniejsza się, w takim tempie, jak topnieje bryłka lodu. Zwątpienie uczyni proces leczenia nieskutecznym.”

         Powyższy przepis pochodzi z biuletynu Wandy Prager Centrum Wiedzy Ezoterycznej Ogród nadziei w Gdyni,  Miesięcznik nr. 1 czerwiec 2011.

         Do takich rad trudno się przyczepić, zawsze ktoś może powiedzieć: co szkodzi wspomóc leczenie autosugestią. Jednak ich szkodliwość polega na tym, że w miarę angażowania się można popaść w przesadę i przywiązując nadmierne zaufanie do zdolności samoleczących organizmu zaniechać lub opóźnić konieczne zabiegi medycyny profesjonalnej. Na leczenie chemią często czeka się w kolejkach, stąd pokusa, by te kolejki sobie odpuścić.

         Jaka jest skuteczność autosugestii? Łatwo sprawdzić. Następnego dnia po ukąszeniu stada komarów połóż przed sobą tubkę fenistilu i podejmij postanowienie, że zlikwidujesz swędzenie podobną techniką jaką zaleca biuletyn na raka. Zobaczymy jak długo wytrzymasz bez odkręcenia tubki.

A oto inna informacja: pochodząca z podobnego wydawnictwa: Ezo-Land nr.2/2010

        „MMS – przełom w leczeniu chorób?  Największy potencjał leczenia wszelkich chorób leży w ludzkim organizmie. Aby jednak system immunologiczny mógł efektywnie poradzić sobie z chorobotwórczymi drobnoustrojami, trzeba dostarczyć mu niezbędnej energii. Umożliwia to MMS – cudowny suplement mineralny...

        Przez ostatnich 80 lat buteleczki stabilizowanego tlenu stały na półkach w gabinetach lekarzy medycyny holistycznej i w sklepach ze zdrową żywnością, skrywając w zanadrzu jeden z największych sekretów dotyczących zdrowia, jakie kiedykolwiek odkryto. Aż pewien człowiek do jednej z takich buteleczek dolał odrobinę octu i tak odkrył przypuszczalnie najbardziej zadziwiający środek wzmacniający system odpornościowy organizmu, jaki istnieje. Wynalazca tego preparatu był w stanie wyleczyć osoby chore na malarię, żółtaczkę, opryszczkę i tuzin innych chorób w ciągu paru godzin lub paru dni, a nie tygodni lub miesięcy.

         Ponad 75 tysięcy osób chorujących na malarię i inne choroby zostało wyleczonych. Testy kliniczne przeprowadzone w Republice Malawi wykazały, że wszystkie osoby chore na malarię, które poddano leczeniu preparatem MMS zostały w 100 % wyleczone. Leczeniu poddano również ponad 500 osób chorych na AIDS, z których 60% ponownie rozpoczęło pracę i powróciło do normalnego życia w ciągu 3 dni, a ponad 95% z nich zaczęło się lepiej czuć w okresie do 30 dni.

         Zastosowanie w praktyce preparatu MMS wykazało, że jego działanie jest niemalże natychmiastowe, podobnie jak regeneracja organizmu. Ponadto preparat ten jest na tyle bezpieczny, że można go podawać niemowlętom i dzieciom (oczywiście ważne jest stężenie i dawka!)

         Pomaga w wielu chorobach m. in. takich jak: artretyzm, opryszczka, wirusowe zapalenie wątroby, astma, miażdżyca, grypa, nowotwory, stany zapalne dziąseł, przeziębienia , a także ukąszenia jadowitych owadów, komarów itp”

         No, na ukąszenie komarów skłonna byłabym zaryzykować, ale na malarię czy AIDS?  Dlaczego mając tak wspaniały środek pod bokiem, państwa wydają ciężkie pieniądze na leczenie AIDS kombinacją drogich leków, a koncerny farmaceutyczne tracą pieniądze w wyścigu do znalezienia najlepszego lekarstwa na tę plagę? Jest rok 2013 i nie słychać o wynalezieniu uniwersalnego lekarstwa na chociażby samo AIDS. Skoro to takie proste i tanie jak dolać trochę octu do jakiegoś niedrogiego preparatu...