Na świecie, niezależnie od tego czy chcemy i czy zdajemy sobie z tego sprawę, panuje dyktatura głównego nurtu, na każdym poziomie istnienia: stosunków

Na świecie, niezależnie od tego czy chcemy i czy zdajemy sobie z tego sprawę, panuje dyktatura głównego nurtu na każdym poziomie istnienia: stosunków międzynarodowych, zależności międzykulturowych, etnicznych, społecznych, seksualnych, religijnych, pod postacią dominacji dorosłych nad dziećmi, zdrowych nad chorymi, naszych wewnętrznych chcianych i akceptowanych jakości nad niechcianymi i nieakceptowanymi. Główny nurt wyraża przekonania grup stanowiących większość oraz mających przewagę siły, a więc i władzę. Ci posiadający większość siły i wpływów decydują więc o kształcie rzeczywistości, narzucając go także innym. A tak jak koncepcje wykraczające poza ich obraz świata praktycznie dla nich nie istnieją, podobnie ludzie mający odmienne poglądy, wizje, potrzeby, nie są uwzględnieni w ich rzeczywistości. Taki stan rzeczy doświadczany jest przez nich jako zupełnie naturalny porządek. Wszelkie czynniki zakłócające traktowane są jak choroba lub inne „zło”, które należy zlikwidować.

Inaczej rzecz wygląda z punktu widzenia mniejszości, dla której obowiązująca sytuacja jest sytuacją represji, a panujący porządek jest strukturą, w której właściwie nie przewiduje się dla niej miejsca.

Jak powstaje terrorysta?

Z kogoś, kto jest represjonowany, kto nie ma miejsca, aby istnieć, aby się wypowiedzieć, kto nie jest uwzględniany przez większość. Większość, która się dobrze ma. Stłumiona energia doprowadzona do skrajnego punktu eksploduje, niszcząc krępującą ją strukturę. Terrorysta, wraz z tym co go przytłacza, unicestwia także to, co i z jego punktu widzenia jest żywe; giną niewinni ludzie, a także on sam, ponieważ punkt krytyczny został przekroczony i nie ma już nic do stracenia.

Podstawowa różnica pomiędzy atakiem terrorystycznym i tzw. akcją militarną polega na tym, że to pierwsze jest dziełem stłumionej mniejszości, pozbawionej praw, a drugie - panującej i pewnej swoich praw większości. Poza tym - w przypadku obu stron - jest to walka o zaspokojenie własnych ważnych potrzeb.

Walka pojawia się tam, gdzie ścierają się sprzeczne interesy. Walka i wojna to także integralna część naszego świata. Jest jedną z obecnych w nim jakości. I to nie tylko szlachetna walka, ale także mord, gwałt, dzikie, nieokiełznane okrucieństwo.

Panująca większość ma tendencje do idealizowania samej siebie i rzutowania tzw. negatywnych aspektów na innych, a więc wrogów, z którymi należy walczyć (bądź chorych, których należy leczyć). Jednak jakości pozytywne i negatywne istnieją w obrębie każdej z grup. Nie ma czegoś takiego, jak „lepszość” pewnych narodów, tradycji, cywilizacji oraz „gorszość” innych. Negatywne, potępiane jakości są własnością, choć nie uświadomioną, także tych grup, które przypisują sobie wyższość moralną. Kraje cieszące się siłą i wpływami mają tendencje, aby wszelki negatywizm dostrzegać raczej gdzieś na zewnątrz. Korzystają, w sposób oczywisty, z praw, których odmawiają innym. Ich obywatele żyją w przekonaniu, że należy im się bezpieczne życie. Uważają też, prawdopodobnie, że znany im sposób życia jest najlepszym możliwym i że nie sposób chcieć innego.

Jednak ludzie innych tradycji mogą nie cenić i nie pragnąć takiego stylu życia, bo w ich odczuciu może on nie być czymś naturalnym. Chcą czegoś innego, mają swoją kulturę, swoje przyzwyczajenia, swoje pragnienia i sposoby ich realizacji, wyobrażenia, nastroje, wartości i dążą do swoich ideałów.

Takie zadowolone z siebie kraje tworzą terroryzm. Nie tylko podejmując określone posunięcia polityczne, gospodarcze i militarne kształtujące porządek świata. Stwarzają obszary terroryzmu poprzez własną hegemonię i kulturowy egocentryzm.

Stwierdziłam na początku, że wewnętrzny terroryzm istnieje w każdym z nas. Uważam że najskuteczniejszą i najuczciwszą formą walki z terroryzmem jest dialog z własnym wewnętrznym terrorystą – jeśli już w nas zaistniał - lub dostrzeżenie wykluczonej, stłumionej części siebie-w sobie zamiast w innych, jeszcze zanim przekroczony zostanie punkt krytyczny. Uznanie jej i wysłuchanie. Odkrycie sensu i znaczenia reprezentowanej przez nią jakości. Dostrzeżenie jej wartości i sensu, i danie jej miejsca, i prawa do istnienia. Jest to jednak trudniejsze niż oskarżanie i zwalczanie innych. I jest zdecydowanie trudniejsze, gdy się jest kimś wykluczonym, niż gdy się należy do większości.

Również walka i wojna, jako część naszego świata, sama w sobie jest jakością, której trzeba by może poświęcić więcej uwagi. Nie jest łatwe odnalezienie sensu i wartości w wojnie. Tym bardziej związane z nią okrucieństwo, zbrodnia, szalejąca wściekłość w swojej pierwotnej formie są wyłącznie zagrażającym złem. Lecz czym jest siła przejawiająca się w taki sposób? Po co i dlaczego istnieje? Może to pewien aspekt męskości, obecny w mitologiach ludzkości pod postacią takich bóstw, jak germański Wotan i grecki Ares? Mitologie opowiadają o przemianie, jaką przechodzą te bóstwa, wchodząc z własnej woli w ograniczające ich struktury. Przykładem jest tu także alchemiczna przemiana Merkurego, który jest również pierwotną substancją przeobrażającą się w złoto, czyli nieśmiertelność...

Czy do wyrażenia tego aspektu męskości niezbędna jest wojna i odwaga walki oraz oddania życia, czy jest szansa na wyrażenie się tej energii w inny sposób?

I czy zgodnie z obowiązującym przekonaniem panuje obecnie patriarchat, czy też żyjemy może w nie do końca uświadomionym matriarchacie (wszyscy są uzależnieni od jakichś matek-karmicielek: instytucji, żon, kochanek, firm, ojczyzn...) i energia męska próbuje dopiero wejść do naszego świata i zająć w nim swoje miejsce?