Kategoria: Sny i wizje
Tematy/tagi: nago

sen, rytuał, przyjaciele, podróż, kobieta, żona

Podobno powinno się rozmawiać o snach, zapisywać je, wtedy łatwiej się je pamięta czy też łatwiej przychodzą po przebudzeniu do naszej świadomości.

Zatem, po kolei od końca.

DZISIAJ, PONIEDZIAŁEK NA WTOREK: Śnił mi się Wojtek. Z nim i jeszcze kimś, kogo nie rozpoznaję (nie wiem dlaczego, ale myślę o Kahunie, ale może dlatego, że wiem, że Wojtek się Kahunie śnił), a więc z Wojtkiem i kimś jeszcze usypywaliśmy, jeśli dobrze pamiętam, jakiś kopczyk. To chyba był rytuał jakiś, kojarzy mi się to z kopczykiem przed szałasem potu. I kiedy coś robiłem przy ziemi, u dołu, Wojtek uderzył mnie łopatą w przód głowy. Tu jest coś dziwnego, bo w pamięci jest uderzenie z przodu głowy wykonane od tyłu, ale bez przyjmowania jakiejś specjalnej pozycji (może czegoś nie pamiętam). Ta nierozpoznana osoba jednak stwierdziła, że uderzenie powinno być w tył głowy, że tak jest prawidłowo. I chyba miało być wykonane.
---
WCZORAJ: Ostatnio śniłem starego przyjaciela, dwa razy tej samej nocy, raz po przebudzeniu. Oraz przyjaciółkę z Warszawy. Z przyjacielem gdzieś siedzimy lub gdzieś przycupnęliśmy, i o czymś rozmawiamy, jeśli dobrze pamiętam.
---
PRZEDWCZORAJ W KRUCZYBORZE, PO SZAŁASIE POTU I BĘBNIENIU NESA NA BĘBNIE KAHUNY:
Sen jakiś wieloczęściowy albo też nie pamiętam nadrzędnej jakiejś narracji. Po pierwsze, ciało żony. Pamiętane bardzo słabo, jakaś nagość, pamiętana w części, prawie pojęciowo i bez twarzy, bez całości ciała, ale jako coś jasnego i pozytywnego. Jakbym ją wydobywał z pamięci. Po drugie, samochody. Raz albo idę za jakimś osobowym, albo sam jadę za nim samochodem, ale widzę drogę, w mieście? ośnieżoną? w każdym razie przede mną jakiś ciemny osobowy samochód. Po drugie, jeżdżę jakimś półciężarowym, może starego jakiegoś typu (Żuk na przykład) jako pasażer, w szoferce, teraz wydaje mi się, że była tam oprócz mnie i kierowcy jeszcze jedna osoba (czasem w dzieciństwie jeździłem z ojcem w podróż służbową, służbowym samochodem, jakiś Tarpan czy Nysa). Pada nazwa Gniezno, we śnie. Tu jakaś szarość, drogi? szoferki? miasta? po którym jeździmy. Po trzecie, moja dawna, pierwsza, wielka miłość, z którą ostatnio dość często się widuję. Ma nieduży zarost na brodzie i włosy na stopie, które sterczą w górę (na wierzchu stopy) i w dół. To owłosienie na stopie mnie dziwi we śnie. Pod spodem jest dłuższe niż na wierzchu stopy. 
---
I JESZCZE Z OSTATNIEGO CZASU, ALE JUŻ ZNACZNIE WCZEŚNIEJ: pamiętam jakiś romans, jakąś kobietę, jakieś jej ciało. Nie wiem dokładnie, o co chodziło, wiem, że coś takiego mi się śniło. Patrząc w pamięć widzę jej ciało, chyba nagie, bardzo ogólnie, z dużej oddali, na granicy obrazu i pojęcia. Było w tym śnie coś jeszcze, ale kto powie, co?
---
Zaczynam rozumieć po co są sny. By kontaktować się z tamtym światem, który jest częścią tego świata. A ten świat bez tamtego jest niepełny, niecałkowity i nieprawdziwy. Sny są jak poezja: mają w sobie  JEDYNOŚĆ, tzn. nieredukowalność do czegoś innego. Ergo, sny są po to, by pełniej i prawdziwiej kontaktować się ze światem (tym; ale całym).