W domu i w budynkach gospodarskich, tam, gdzie mieszkałem jako dziecko, zakładam przewody elektryczne. Właściwie jest nas dwóch od tego zadania, prócz mnie drugi mężczyzna, młodszy ode mnie. Ja w tym śnie mam, powiedzmy, 35 lat, on 25. Dobrze go znam, jakby młodszy kolega lub młodszy brat (którego nie mam i nie miałem). Ja się do tej pracy zabieram bardzo marudnie, ot taki nieciekawy gospodarski obowiązek. Obserwuję, co robi mój towarzysz. On zjawia się nagle i bardzo dziarsko montuje, najpierw na dachu, potem niżej schodzący na ścianę gruby przewód, jak od wysokiego napięcia, znacznie grubszy niż ten, z którym ja chciałem pracować. Do muru chce ten przewód przymocować przy pomocy masywnego haka, którego trzonkiem jest dość gruba metalowa rurka średnicy około 2 cm. Dziwię się, po co chce użyć aż tak „ciężkiego sprzętu”, przecież to ma być zwykła instalacja na 220 V. On stojąc na dachu (w szczególnym miejscu, gdzie jako dziecko wchodziłem na dach i obserwowałem podwórze z góry, robiłem to zwykle w tajemnicy przed rodzicami) opowiada, jak objeździł całą okolicę (wymienia miejscowości, w których był, nieistniejące nazwy) żeby kupić właściwe kable i haki – ich fachowe nazwy lub skróty też wymienia. Wokół domu i dachu jest bujna roślinność, ciemnozielone liście na drzewach, wilgotny początek lata.