Będzie dalej o zasłanianiu nieznanego czyli o treściach, którymi ludzie wypełniają obszar swojej niewiedzy. Obszary niewiedzy, luki w tym, co znane, są maskowane, zasłaniane; wieszamy na nich zasłony, kurtyny, draperie, banery i makaty. Te luki w wiedzy, miejsca, o których nic nie wiadomo, budzą dwa rodzaje uczuć, a ich zasłanianie jest motywowane na dwa sposoby.

Po pierwsze, ta luka w tym, co wiadome, jest odbierana jako otchłań – która, jak to jest z otchłaniami, budzi lęk i domaga się tego, żeby ją szybko zamaskować treściami-zmyśleniami. Dobrym przykładem jest to, co czeka nas po śmierci, wraz z silnym podejrzeniem, że nie czeka nic. To jest otchłań, która budzi lęk i dla jej zamaskowania wymyślono tysiące pomysłów na to, co tam jest, przeważnie doskonale sprzecznych.

Po drugie, obszar nieznanego jest odbierany jako przestrzeń – a ta przestrzeń jako miejsce pod zabudowę, jako tabula rasa, jako czyste płótno dla malarza, które się prosi, by je zapełnić tworzoną treścią. Ta pusta przestrzeń jest o tyle wygodnym podkładem pod twórczość, że jako nieznane nie będzie zawierała faktów, które tworzącego złapią za rękę i powiedzą: bredzisz. Dobrym przykładem jest psychoanaliza, ta od Freuda, który zauważył das Unbewusste, odkrył, że na tej karcie można pisać właściwie co się chce, ex spatio quodlibet – i wziął się do pracy.

Jeszcze taka uwaga. Te treści, którymi ludzie wypełniają obszar swojej niewiedzy, po ang. pewnie będzie Contents People Fill their Unknown czyli CPFU, i które tutaj mam na myśli, tym różnią się od literackiej fikcji, że są przez autorów i adherentów traktowane jak prawda. (Dlatego często są podawane na tacy nauki.) Tę cechę mają wspólną z mitami, które dla ich użytkowników nie są jakimiś „mitami”, tylko prawdą, a nawet „prawdą prawd”.