Roman Kam w komentarzu do „Życia lokalnego” napisał – pt. „Znaki”: „...Warto by było zbierać również znaki? Znaki jaskrawe, jak ten ze zdjęcia "cry to oak", znaki złowieszcze i znaki dobroczynne. Znaki których wyczekujemy i znaki, których nie chcielibyśmy nigdy poznać. [... ale...] Pomysł zbierania znaków, zostanie pewnie w sferze, którą Wojtek opisywał ostatnio, w sferze dojrzewania przez zamrożenie, czyli zimnej stratyfikacji.”

O zimnej stratyfikacji to chyba nie ja pisałem, ale zimno i zamrożenie pasują nam do kolekcji.

Bo czego znakiem jest ta zima? Przedłużająca się, niemogąca odejść. Nie dająca miejsca na Nowe, miejsca dla wiosny, na rozwój, ruszenie z miejsca, na odrodzenie? Czy jest to nauczka? - ale czego? Być może jak my z tą zimą, czułby się więzień, któremu o pół, o rok przedłożono wyjście z zakładu? Czy tak się czują uczniowie zostawieni na drugi rok w klasie? Też wydaje mi się, że ta ustojcziwaja (po ros. 'permanentna') zima koincyduje z tym co się dzieje w świecie, w polityce, w gospodarce. Jakby tamten wielki i ogłupiający zastój odbił się w meteorologii, nie dopuszczając wiosny. Może w ogóle to jest meteorologiczna przebitka ogłupiającego zastoju mentalnego, jaki widać naokoło?

Można też patrzeć na tę znaczącą zimę jak na przekaz: „nie przywiązuj się wiosny”, do tej obietnicy, że powinna była już przyjść. Nie przywiązuj się do czegoś więcej: do przemian. Więc może być ta permanentna zima nauką, że nie należy patrzeć na zmienną powierzchnię, tylko szukać tego, co wcale nie nowe, a właśnie niezmienne i sprawdzone przez czas? Jak nauki starych mistrzów, których też nie wygłoszono miesiąc temu w jakimś modnym mieście w Kalifornii.