Przyznaję się, tak! – interesuję się polityką. Mam w niej swoje sympatie: chętniej patrzę, co mają do powiedzenia libertarianie, wolnorynkowcy i republikanie, niż lewica, real-etatyści i polit-katolicy. Mam swoje uprzedzenia: poglądów tych drugich trudniej mi czytać-słuchać z otwartym umysłem niż tych pierwszych. Poranne czytanie nowości z Internetu (używam RSS'ów – czy Ty też?) zaczynam częściej od politycznych wiadomości ze świata niż tych naukowych czy ezoterycznych. Ale jednocześnie te moje zainteresowania polityką przypominają pornografię (z której nie korzystam, – to porównanie tylko dla uwydatnienia tezy) – robię to, tzn. interesuję się polityką, jakoś chyłkiem, mając częściowe poczucie, że robię coś, czego raczej nie powinienem robić, i że tracę na to czas, który mógłbym wykorzystać z większym pożytkiem.[1] Interesuję się polityką z poczuciem, że jest to zajęcie nieoptymalne.[2] Czy interesowanie się polityką jest czynnością ucieczkową? Czy należy do tej samej rodziny, co interesowanie się sportem? Wtedy byłoby przejawem idiotyzmu... – Tu idę za ciągiem skojarzeń i wynikań, bo etymologicznie z greckiego, idiota to „człowiek prywatny”, zajmujący się bez reszty własną osobą, swoim małym ego i uciekający od polityki czyli spraw wspólnych we własnym polis, czyli mieście-państwie, wspólnocie. Idiota to ten, który odstał od zaangażowanej wspólnoty, zdradził wspólną sprawę, res-publikę, rzecz-pospolitą. Do czego to doszło, że interesowanie się polityką spadło do tego samego mentalnego ścieku, co wyścigi rydwanów (sorry, dzisiaj raczej mecze piłki kopanej).

Z drugiej strony, istnieje i to dość rozpowszechniony pogląd, że zainteresowania „moje”, wśród nich astrologia, szamanizm, buddyzm, były i są tak samo ucieczkowe, w co najmniej podwójnym sensie. Po pierwsze, jako ucieczka przed faktycznym i prawdziwym rozumieniem świata czyli przed poznaniem naukowym, które jest trudne, wymaga specjalnych i niełatwych studiów, często narusza nasze zakorzenione nawyki i nadzieje i niekoniecznie daje odpowiedzi, bo często odpowiedzią jest: „nie wiadomo”. Za to ezoteryki, zwłaszcza w najbardziej rozpowszechnionej wersji pop, dostarczają odpowiedzi gotowych, łatwych i potwierdzających nasze uprzedzenia. Po drugie, zainteresowania astrologią itp. ezoteryką są ucieczkowe historycznie, dlatego, że w Polsce rozwinęły się i spopularyzowały w latach stanu wojennego i po, czyli w upadkowej epoce schyłku PRL-u, jako ucieczka od nieznośnej i nienaprawialnej rzeczywistości, którą można było przezwyciężyć zamykając na nią oczy i otwierając je w świecie fikcji. – Tak by powiedział krytyk.[3]

Po co ezoterykowi polityka? Czy interesowanie się nią jest tylko objawem słabości (ducha), jako wynik niewytrwania w strumieniu medytacji, badania układów planet lub innych wyższych stanów umysłu? Zanim spróbuję odpowiedzieć na to, wesprę się przykładem mojego wielkiego kolegi, Roberta Palusińskiego, który poszedł drogą od szamanizmu do psychologii procesu (POP wg Arnolda Mindella) i dalej do głębokiej demokracji, która przecież expressis verbis i par excellence wkłuwa się w politykę. Czyli: istnieją polityczne przedłużenia ezoterycznych koncepcji, badań, praktyk. Można tak robić. I drugie pomocnicze pytanie: czym się wyróżnia Taraka, co takiego szczególnego mamy tu w Tarace? – Mamy szczególne narzędzia. Szczególne, czyli takie, których niekoniecznie używają inni i które nie są używane powszechnie. Dobrym przykładem jest enneagram, który wprawdzie wywodzi się z ezoteryki – wynalazł go Oscar Ichazo, który bajał, że został mu on przekazany w jakimś tajemniczym ezotereum w Himalajach, ale szybko uzyskał interpretację i zastosowanie w psychologii (chociaż nieuznawane przez psychologię akademicką), a przez autorów Taraki (Krzysztofa Wirpszę, mnie, Marcina Hładkiego) zastosowany w ogóle do przestrzeni pojęć, do Gliederung „czegokolwiek”. Drugimi dobrymi przykładami są szałas potu lub medytacja bębnowa, a łączy je ogólniejsza koncepcja – ta, że intelektualista pracuje nie tylko siedząc przy biurku lub klawiaturze, i nie tylko przechadzając się po takim lub innym Szwarcwaldzie (co wystarczało Heideggerowi), ale używa celowych narzędzi inspiracji umysłu poprzez ciało, bo tym w końcu jest praktyczny nowoczesny szamanizm.

Tarakowe narzędzia po coś są. (Te wymienione wyżej i inne.) Samo ich ostrzenie jest fascynującym zajęciem i czuję jego ciągły niedosyt, ciągle brakuje mi warsztatów. Ale prócz ostrzenia jest zastosowanie. Zastosowaniem może być pożytek indywidualny (żeby ktoś lepiej dawał sobie radę) lub zbiorowy. Jeśli zbiorowy, to zaczyna się polityka.[4]