Najpierw wyłożę na e-stół surowce czyli materiały: nr 1 będzie tarakowy artykuł Mirosława Miniszewskiego sprzed 4 lat, pt. Neopogaństwo to imitacja. Nr 2 to obecny tytuł, czyli ukąszenie ponowoczesne, termin ukuty na wzór ukąszenia heglowskiego (od Miłosza „Zniewolony umysł”; pojęcie to przypomina, chyba w Sieci najlepiej, Katarzyna Guczalska). Materiał nr 3 (wykładając je na e-stolik czuję się trochę jak tarotowy Magik) to cytat z „Zaratustry” Nietzschego, rozdział „Wieszczbiarz” w części II, (Der Wahrsager w oryginale).

Tam ów wieszczbiarz („prawdomówca” po niemiecku) powiada: „I widziałem wielki żal, który spadł na ludzi. Najlepszych znużyły ich dzieła. Taka nastała nauka i wiara wraz z nią: ‘Wszystko jest puste, wszystko jest jednakie, wszystko było!’” – Co w oryginale dosadniejsze: „alles ist leer, alles ist gleich, alles war”. Temi oto słowy Nietzsche wprowadził w postmodernizm, żyjąc i pisząc to sto lat zawczasu. Mirosław Miniszewski pisze o neopoganach:

ich [neopogan, rodzimowierców] pojawienie się jest zjawiskiem wpisanym w rzeczywistość ponowoczesną, gdzie na równi stawia się różne twory umysłowości ludzkiej, traktując jednako każdy jej przejaw.

I dalej:

Dochodzimy tutaj do relatywizmu. Jest to wynik postmodernistycznej zawieruchy, która walcem przetoczyła się przez świat kultury w ostatnich latach. Efekt jest taki, że wszystko zostało zrównane w sferze wartości a "prawdy nie ma". A nawet jeśli myślę, że ją mam, to jest tyle samo warta, co inna. Jako takie neopogaństwo jest produktem ponowoczesności. Próba rekonstrukcji dawnych wierzeń musi siłą rzeczy być imitacją /.../ Dzisiejszy neopoganin /.../ może nawet kilka razy do roku uczestniczyć w wymyślonych przez siebie rytuałach, a nawet ubierać się w futro niedźwiedzia i poroże jelenia. Nic z tego nie wynika dla społeczności, w której żyje, a dla niego samego może mieć to wartość jedynie estetyczną. Jest to rodzaj hobby na tym samym poziomie co gra w RPG. Zresztą zwyczaj grania w RPG, literatura fantasy i neopogaństwo wydają się mieć wspólne korzenie.

Została tu wyłożona istota ukąszenia ponowoczesnego! (UPN) Wszystko było: także rekonstruowanie archaicznych wiar. Wszystko to jest jednakowe, zrównane, takie samo, równie (nie)warte – puste, bez wartości i sensu. Wszystko, co robisz, jest grą jak RPG, udawaniem, (uwaga: padnie kolejne postmodernistyczne zaklęcie...) ... symulakrem.

Ukąszeni żądłem ponowoczesności nie są (nie jesteśmy!) zdolni do tworzenia. Ani do przeżywania, ani do odczuwania. Z (nas) ukąszonych nic już nie będzie. Tak odczytuję tamten tekst.

Wnioski? Nie można udawać, że się tego nie wie. To jak z prawem i jego przekroczeniem; nie można usprawiedliwiać się nieznajomością prawa. Trzeba robić rzeczy, które nie przyjmują ponowoczesnego ukąszenia; w które nie trafia tamto żądło. Wydaje mi się, że może być coś (pewne praktyki...), co będzie trochę przypominało (neo)pogaństwo, a w co żądło UPN nie trafi.