odcisnęła swoje piętno na mainstreamie (bo przecież nikogo nie leczy ani nie wyleczyła nigdy, nawet od tego nie jest, choć jest obecna w psychiatrii i psychoterapii...), gdyż połączyła się z "wielkim kulturę tworzącym" czyli zaistniała (zmutowana zresztą, dopasowana do tamtejszych wartości) po II wojnie w USA, kraju zwycięzców i źródła akulturacji od lat 50’. Gdyby nie atrakcyjność i oddziaływanie kultury amerykańskiej psychoanaliza rozwijałaby się, przypuszczam,  jedynie w zamkniętych gronach zapaleńców (ref lakanizm jako rodzaj przyjemnościowego, narcystycznego sekciarstwa nic nie wnoszącego do mainstreamu). Ezoteryka więc musiałaby - Twoim Wojtku rozumowaniem idąc (choć nie wiem czy analogia ezoteryka-psychoanaliza jest sensowna) - znaleźć swoje miejsce w kulturze "na eksport" przyszłego zwycięzcy nadchodzącej wojny światowej.
Psychoanaliza zresztą nie zdjęła błazeńskiej czapki (raczej ją uchyliła). Jest podważana, zwalczana i wyśmiewana, ale przecież nie jako skandal a jako głupota, nieadekwatny (bo nieskuteczny w leczeniu) opis rzeczywistości.

chętnie podzielę się swoimi przemyśleniami. Zwłaszcza, że jestem ciekawa Twojego zdania.
Moim zdaniem to nie psychoanaliza czy ezoteryka się wstydzą, ale (niektórzy) ludzie, którzy je uprawiają. Wstyd jest uczuciem, podobnie jak lęk i gniew, więc jest właściwy ludziom a nie zjawiskom.I, wbrew pozorom, także niektórzy psychoanalitycy, czy terapeuci psychoanalityczni albo przedstawiciele innych modalności terapeutycznych też się wstydzą (albo boją, albo złoszczą), bo kryzys autorytetów uderzył również w strukturę hierarchiczną opartą na wiedzy i tytułach naukowych. Co mnie zresztą wcale nie dziwi. Dla mnie tytuł "doktor" oznacza tyle, co w szamanizmie "starszy", a tytuł "profesor" - "mistrz" bądź "nauczyciel". I uważam, że nie przypadkowo w kulturach rdzennych Starszym zostawało się po skończeniu 49 r.ż. Tymczasem dziś doktorem można zostać mając lat zaledwie ponad 20, a profesorem często tuż po 30-tce. Czy taka osoba może być "starszym", bądź "mistrzem"? Moim zdaniem nie. Może mieć wiedzę na poziomie mistrza, ale na pewno nie może mieć takiego doświadczenia praktycznego, bo tej wiedzy nie zdążyła "uwewnętrznić". Ale być Mistrzem? Nie jestem, albo raczej jestem w stanie sobie wyobrazić, co musi przeżywać taki 30-letni profesor, kiedy trafi na niezwykle doświadczonego praktyka w wieku lat 50-ciu ze skończoną zaledwie szkołą średnią. Często pomija się np fakt, bo tak jest wygodniej, że Jung przyjmował do nauki osoby, które skończyły już 35 r.ż. i osiągnęły przynajmniej względny sukces w innej dziedzinie życia.

A co do zbudowania z ezoteryki takiej siły jak z psychoanalizy...Siłą psychoanalizy stała się narcystyczna osobowość (Freud to chyba 8 enneagramowa, prawda?) jej twórcy oraz liczne grono "wyznawców". Na podobnej zasadzie jak z Osho. Tyle, że Freud postawił na narzucenie swojej wizji w ramach społeczeństwa, a Osho zbudował swój świat poza jego ramami.
Jeśli chce się zbudować taką siłę jak Freud, to trzeba więc mieć z jednej strony silną, raczej narcystyczną osobowość i podporządkowywać sobie ludzi, a z drugiej - odpowiedzieć na potrzeby tego społeczeństwa, tak aby ukoić egzystencjalny lęk.Albo zrobić to jak Osho, poza jego strukturami stworzyć nowe.

@Anecie Boryczko "cd." -- Chociaż życzę sobie, żeby astrologia wyszła z jamy skandalu, to nie mam zamiaru wyciągać stamtąd całej ezoteryki. Wolałbym, żeby wyznawcy Osho wspinali się sami, nas astrologów nie obciążając. Zresztą Osho to nie ezoteryka tylko zwykła sekta religijna.
Z astrologią niech z jamy skandalu wyjdzie enneagram i tarot, razem (jeszcze z paroma innymi) tworzące Geometrię Pojęć.

Freud raczej wydaje mi się enneagramową Szóstką (programowo podejrzliwy, czepiający  się szczegółów niewidocznych dla innych, tworzący grupę wzajemnego wsparcia). Jung Dziewiątką ("totalny wszystkoizm", budowanie własnego świata). Lacan Ósemką (to on, nie Freud, wypowiedział wojnę tym, co myślą inaczej).

@Anecie Boryczko z 1 wpisu:
Wstyd jest nie tylko jednostkowy, ale ma też wymiar obiektywny. Pewne dziedziny życia są "pod wstydem", jak instalacja jest pod prądem. Wyrazem tego wstydu jest np. to, że "nie wypada się przyznać". Jak homoseksualiści muszą się specjalnie sprężyć, żeby "dokonać coming outu". Bo ich styl życia jest pod wstydem. Obiektywnie.
Podobnie gniew jest obiektywnie zawarty w pewnych dziedzinach, np. w religii chrześcijańskiej. Chrześcijanie mają za złe ludziom i światu, że nie spełnia ich kryteriów, mają urazę -- a uraza jest rodzajem Gniewu, mian. gniewu w wykonaniu 1-Perfekcjonisty.

Porównywanie tytułów naukowych do "tytułów szamańskich" mnie zupełnie nie przekonuje. To o hierarchiach szamańskich to jakaś bajka.

@Damroce: Trzecia Światówka konieczna, żeby rozpropagować astrologię! -- Co za nonsens.
Antyamerykanizm wygląda mi na jakąś chorobę; powikłania po lewicy?

1. Psychoanaliza leczy (niekoniecznie czysto-freudowska). Oczywiście - ma swoje ograniczenia.
2. jej autorytet nie był zależny jedynie od Freuda, ale od medycyny (Freud zresztą miał wykształcenie medyczne), też od innych czynników, na przykład podobieństw do judeochrześcijańskiej psychologii religijnej, przynajmniej w początkach.
3. Wyjść z cienia astrologii pomogą:
a) sprawdzalność
b) przydatność
c) przyswajalność, łatwa.
4. Lewicowość do niedawna była nowym populizmem, jak wcześniej chrześcijaństwo (które przyjęło się w starożytnym odpowiedniku USA, czyli Imperium Rzymskim). Psychoanaliza jest lewicowa w wielu punktach: wyrasta z kompleksu władzy, ale go "rozkłada". (Jest lewicowa astrologia? :-)
5. Zauważyłem, że wśród typów, które nie lubią psychoanalizy są I TAKIE, które nie chcą zaglądać do własnego wnętrza.

Właśnie :) tak zdaje się wychodzić, gdy robi się analogię między historią psychoanalizy a przyszłością ezoteryki.
Nie ma "konieczności" w odniesieniu do przyszłości.

W roku 1930 II wojna światowa nie była "koniecznością" rozpropagowania psychoanalizy (tj ludzie nie  musieli ginąć dla rozpropagowania psychoanalizy jak to absurdalnie czytasz) ale przecież - z perspektywy roku 2017 patrząc - była oczywistym elementem dającym taki układ sił, że ułatwił proces akulturacji Zachodu ( i Wschodu) przez "kulturę amerykańską", która niosła psychoanalizę jako wartość.  Tak jak II wojna światowa ułatwiła kobietom dostęp do rynku pracy - wojna nie była jednak "konieczna", bo mógł nastąpić inny proces, ale jednak z perspektywy czasu  można stwierdzić, że ułatwiła.

Jeśli jednak chcesz przepis koniecznie oparty na historii psychoanalizy to historycznie patrząc: przytulenie się ezoteryki do nowej, atrakcyjnej, silniejszej kultury; zmiana kulturowego układu, akulturacja. Tu nie musi być bezpośredniej przemocy ale zachłyśnięcie się narracją silniejszego w układzie (zwycięzcy), czymś co uznane zostanie powszechnie za "lepsze", "nowoczesne" etc.

Uwagi o antyamerykanizmie nie rozumiem i czuję pod tym personalny atak.  Po prostu USA jako nośnik zmian kulturowych odpada- choćby dlatego, że twierdzisz, że ezoteryka jest ciągle w "czapce błazna". Skoro kultura amerykańska miłościwie nam panuje, widać, że jest za słaba by ezoterykę wypromować. Z nowych nośników możliwej akulturacji widzę (choć być może jestem ślepa) Rosję, Chiny, islam ("Soumission").
I tyle.

Psychoanaliza jest przykładem dziedziny "robienia czegoś", która, chociaż zrazu skandaliczna i właściwie wciąż obciążona "zapachem" skandalu, jednak potrafiła wyjść z jamy wstydu, wyzwolić się.
Więc widać, że rzeczy będące pod wstydem mogą się wyzwolić.
Więc w tym jest nadzieja dla astrologii.
Ale jak? Jak to zrobiła psychoanaliza i co z tego mogliby ewentualnie skopiować astrologowie?

Tu dygresja. Freud za główne zagrożenia dla psychoanalizy i w ogóle dla badań nad psychiką uważał ezoterykę! "Jeśli nie my, to okultyzm" -- tak mniej więcej podobno przemawiał do Junga. A okultyzm, czyli ezoterykę, uważał za "czarne lepkie bagno". (Ciekawe, dlaczego?)
Tymczasem Jung, patrząc okiem Freuda, osłabił, stępił psychoanalizę, zbliżając ją do ezoteryki.
Dzisiaj też jest tak, że na uniwersytetach (czyli BEZ WSTYDU!) uprawiana jest najbardziej twarda kontynuacja freudyzmu, czyli Lacan, natomiast Jung ma status baśni i wciąż jest pod wstydem.

"tytuły szamańskie" to było tylko uproszczenie, chociaż - niestety, nie pamiętam w jakich źródłach, ale może sobie przypomnę - spotkałam się z określeniem "pierwszy szaman" i "drugi szaman". Różnica polegała na tym, że "pierwszy" zarówno został wybrany przez Ducha (uderzenie pioruna, "objawy choroby psychicznej", itp, itd), jak i ostateczną inicjację. I wcale niekoniecznie tym szamanem chciał zostać, na ogół właściwie nie, bo zdawał sobie sprawę z łączącej się z tym odpowiedzialności i bólu. "Drugi" na ogół bardzo tego chciał, ale jako, że nie został wybrany przez Ducha nie był w stanie wejść tak głęboko w Górne i Dolne Światy, więc pełnił rolę pomocniczą lub zastępczą.
Z Osho - pełna zgoda.Co do Freuda, nie będę protestować, bo raczkuję w Enneagramie i tu na pewno masz zarówno większą wiedzę, jak i intuicję. A z Lacana znam tylko podstawy systemu, o nim samym nic niemal nie wiem, więc tym bardziej.
Odnośnie wstydu - tu się będę upierać, chociaż to w tym przypadku może jedynie różnica w desygnatach. Wstyd jest uczuciem. To, co opisujesz jako "wstyd o wymiarze obiektywnym", to - moim zdaniem - tabu/wykluczenie. A tabu/wykluczenie nie musi powodować wstydu. Może powodować również gniew i lęk, a dla niektórych łamanie tabu jest powodem do dumy (to akurat sposób na przekroczenie wstydu, więc oba pojęcia zawierają się w przestrzeni tabu, ale nim nie są). Wstyd jest więc - moim zdaniem - reakcją na tabu/wykluczenie. Jedną z możliwych.
Astrologia i Enneagram mają szanse wyjść ze sfery tabu/wykluczenia, ponieważ mają sensowne podstawy naukowe (sprawdzalność, relatywnie dobra przyswajalność i przydatność wg propozycji @Radek Ziemic). Nie wrzucałabym do tego samego worka tarota, ponieważ przy jego używaniu zbyt duże znaczenie ma czynnik ludzki i jest mało weryfikowalny.

Początki psychoanalizy są skandaliczne, bo naruszyła pewne tabu społeczne- o seksie się wtedy nie mówiło. Była krytykowana i deprecjonowana zarówno przez komunistów , którzy człowieka sprowadzali tylko do wymiaru materialnego,  jak i przez kościół. Dzisiaj, nawet katoliccy terapeuci jak chociażby psychiatra dr Anna Terruwe stwierdzają, że represja popędów seksualnych jest obok represji agresji główną przyczyną nerwic represyjnych.Bardzo mnie dziwią kategoryczne stwierdzenia w tej dyskusji, że psychoanaliza nie leczy. Nie wiem: jakie dowody ma na to autorka tych stwierdzeń oprócz własnego przekonania? Ja znam wyniki mnóstwa badań, które mówią zupełnie co innego.Słusznie napisał Pan Radek Ziemic, że psychoanaliza leczy ( niekoniecznie ta czysto feudowska, bo rzeczywiście obecnie mało kto stosuje taką, z uwagi na jej niską skuteczność.Słusznie też napisał Pan,  że wśród krytyków psychoanalizy są i takie,  które nie chcą się przyjrzeć własnemu wnętrzu. Ja bym dodała do tego, że w ogóle psychoterapii najbardziej unikają osoby, którym najbardziej byłaby ona potrzebna.Żadne z podejść psychologicznych :biologiczne, teorii uczenia się, poznawcze i społeczno-kulturowe nie potrafi sobie poradzić z emocjonalnym bólem i tęsknotą , które nosimy ukryte w naszym wnętrzu. Pozostałe podejścia nie potrafią pomóc człowiekowi w rozwiązaniu nieświadomych konfliktów wewnętrznych, które powodują cierpienie psychiczne i często fizyczne i rzeczywiste choroby. Oczywiste jest, że Freud pracując w sumie z kilkudziesięciu pacjentami nie miał wystarczajacego materiału, by zweryfikować swoje twierdzenia. Zrobili to jego następcy, którzy część twierdzeń odrzucili, ale przyjęli te najistotniejsze.Nurty psychoterapii o podłożu psychoanalitycznym są stosowane z powodzeniem do leczenia

Psychoanaliza zrobiła mnóstwo rzeczy (oprócz wykorzystania kultury silniejszego). Miała Ojca założyciela, postać świetlistą i jednocześnie swobodnie obrzucaną błotem. Rozbiła się na nurty, miała swoich apostołów, założyła swoje uczelnie, swoją sieć leczenia pozostając przy tym niedookreślona i niedostępna więc - z daleka - atrakcyjna. Zbiegła się z pewnym buntem, z modą wśród estabishmentu, z postmodernizmem, z "kwestionowaniem oczywistości" i zaczęła być podważana przez autorytet -psychologia naukowa podjęła z nią dialog, prowadzi go zresztą do dziś. Rozlała się na diagnostykę, filologię, zapłodniła nowe nurty (lewicowość, feminizm). Sama w sobie okazała się atrakcyjna dla jednostek, bo uplasowana gdzieś między filozofią a religią (mistycyzm, szukanie prawdy, dusza, lęk, zakon "oświeconych", wyjątkowość) oferując jednocześnie bezpieczeństwo gotowej, pomieszczającej teorii wszystkiego.

Nie wiem co z tego może wykorzystać ezoteryka i czy są tu analogie.

Co do naukowego odrzucenia Junga - mam wątpliwości. Pewne elementy są jednak używane w naukowej psychologii czy psychologii kultury.

Co do rzekomego leczenia psychoanalizą. Po pierwsze, należałoby najpierw tu zdefiniować co to "psychoanaliza" i jaka. Bo psychoanaliza (kozetkowa, uprawiana do dziś, jungowska, lakanowska) nie jest tożsama z i nie wykazuje takiej samej skuteczności w badaniach jak terapia psychodynamiczna należącą do tzw. terapii o potwierdzonej skuteczności. Po drugie, wśród psychoanalityków jest silny nurt zaprzeczający modelowi medycznemu więc i leczeniu.
Bez tego rozmowa nie wychodzi poza indywidualne preferencje czyli przestaje być sensowną komunikacją.

Pomaga terapia psychodynamiczna, ale ona wyrasta z psychoanalizy. Jest dziś metodą psychoanalityczną właśnie. Oczywiście w ograniczonym zakresie, co odnosi się i do skuteczności (ok. 40 %), jak i typu zaburzeń (nerwice).

Co do psychoanalizy natomiast, to należałoby zapytać, w jakim stopniu opisuje ona pewną rzeczywistość, zarówno jako teoria seksualności, jak i pewna antropologia. Ale i wziąć pod uwagę jej przemiany. Warto by też rozważyć przyczyny niechęci do psychoanalizy (naziści, komuniści; ale i niemała część tzw. konserwatystów).

Poza tym mody w nauce, zwłaszcza w humanistyce, klimat polityczny itp.

Dziś nie bez znaczenia są dwie okoliczności: postawienie problemu seksualności (chwytliwy temat, o Freudzie pisano komedie już w dwudziestoleciu), oraz pesymizm tej koncepcji, pewna "sensacyjność" i brak dobrej, konkurencyjnej afirmatywnej koncepcji seksualności, a szerzej: antropologii. Najpopularniejsza i tradycyjna przy tym, czyli chrześcijańska, w swej popularnej wersji jest jeszcze bardziej nihilistyczna niż Freud (jej optymizm jest pozorny i opresyjny), na dodatek w wielu punktach do niego podobna (kompleks ojca, przesada w akcentowaniu roli seksualności, problem władzy itd.).

 


 

Nie. Psychoanaliza  i t. psychodynamiczna różnią się między sobą (np. częstotliwością czy rodzajem kontaktu), choć obie wyrastają z teorii psychoanalitycznych.
Z psychoanalizy wyrasta w ogóle cała psychoterapia więc można rozszerzać pojęcia niemal w nieskończoność, trochę tak jak pojęcie "katolicyzm".
Ale takie rozmycie terminu psychoanaliza jest właśnie charakterystyczne dla ... psychoanalizy.
Ale to marginesie dyskusji.

Nurtuje mnie raczej pytanie czy jest jakaś dalsza analogia (oprócz wykluczenia, "czapki wstydu") między ezoteryką a psychoanalizą, ale to pytanie raczej do Wojtka.

Odpowiadam, Damroko:
-- Analogie są oczywiste. I psychoanaliza i astrologia (o całej ezoteryce nie wypowiem się, bo za dużo tego) wprowadzają "zmienne ukryte", których istnienia nie da się udowodnić ani wykazać w ramach jakieś osobnej metodologii. W psychoanalizie są to "podświadomość" (albo "nieświadome"), kompleks (zwłaszcza "Edypa"), "archetyp Cienia", "faza lustra" itp itd.
W astrologii to jest odpowiedniość układów planet z wydarzeniami zarówno "wewnętrznymi" jak zewnętrznymi danego człowieka.
Problem tych "ukrytych zmiennych" znikłby (rozwiązał się), gdyby np. natężenie wpływu (np.) Marsa dało się zmierzyć w jakimś nie-ludzkim układzie pomiarowym, np. gdyby ten sam układ planet zmieniał, powiedzmy, tempo krystalizacji jakiejś substancji chemicznej. Albo procesy na poziomie komórek czy mitochondriów. Albo u bakterii.
W psychoanalizie myślę odpowiednikiem byłoby "zmapowanie" nieświadomych procesów przez skaning mózgu. Albo coś podobnego.

Psychoanaliza poszła -- jak mi się wydaje -- w kierunku "als ob", czyli zajmowania się językiem (jak Lacan) i w ogóle odbierania pojęciom Freuda i Junga ich "masywności" czy ich "esencji".
W astrologii tego nie zrobimy, bo planety są "ciężkie" i wcale nie "als ob".

Tak, ja miałam takie skojarzenie laika, że psychoanaliza i astrologia są specyficznymi językami opisu, specyficznymi obrazami, pewnym wysiłkiem umysłu ku autorefleksji  i uchwyceniu mechanizmów rzeczywistości.  Stwierdzenie czy jest to opis trafny nie wynika, jak piszesz, z możliwości niepodważalnego zmierzenia ale - jak sądzę - z wiary. Psychoanalitycy wierzą w psychoanalizę i tę wiarę rozpowszechniają i racjonalizują (skuteczność, rzekoma naukowość, odkrywczość, waga, neurobiologia etc, etc) Ale to fałszywa droga, bo psychoanaliza nie jest weryfikowalna (być może stąd też ten zwrot ku mowie, jako do czegoś, co można uchwycić, odtworzyć).
Nie ma też drugiej rzeczywistości (rzeczywistości kontrolnej), by porównać wpływ "ukrytej" zmiennej badanej.
Jednocześnie, mam wrażenie, i astrologia i psychoanaliza odwołują się do wspólnych, poruszających symboli czy narracji obciążonych znaczeniem (Edyp, smok, "jowiszowy", "marsowy"). Być może dlatego Freud - z pretensjami do naukowości  i  jako "biolog, medyk" - odrzucał ezoterykę , bo była zbyt blisko i groziła "zlaniem się" z psychoanalizą (czyli zniszczeniem jej)?
Więc reasumując: pod tym - i psychoanalizą i astrologią - jest akt wiary i żywy kulturowo obraz.
Czy można kogoś zmusić, przekonać do wiary (do skoku w wiarę i uznania symbolu za żywy)? Nie wiem, ale może ta wiara będzie jakimś tropem w rozmowie.

„Człowiek nie domaga się wolności, lecz jej pozorów. Tylko o nie od zawsze gorliwie zabiegał. Skoro zresztą, jak już powiedzieliśmy, wolność jest tylko doznaniem, to jakaż różnica między byciem wolnym a uważaniem się za wolnego?”

 

Emil Cioran, Zły demiurg

w zestawieniu astrologii i psychoanalizy. Nie umiem go teraz precyzyjnie uchwycić. Na początek zastanowiłbym się zatem, co odniosło większy sukces, astrologia czy astronomia? Mam wrażenie, że jeśli chodzi o zainteresowanych, ich liczbę, to logia jest przed nomią.
A co do psychoanalizy, jej popularności, to rzecz jest prosta:
- (szeptem: wydłużając s) sex
- mroczność (sensacyjność); afirmacja jest trudna; na Tarace na przykład znacznie częściej mówi się mrocznych stronach seksualności niż o jasnych (i to w pewnym sensie triumf psychoanalizy), a o jakiejś przekonującej wizji (dobre słowo) tzw. miłości już nie wspominam. :-) Taraka umie współczuć, owszem, ale czy jest czuła? :-)
Nie przeceniałbym też skandalu psychoanalizy. Wyrastała z ducha epoki, a atmosfery wiedeńskiego modernizmu, była też w wielu miejscach odkrywcza (odsłaniająca!) Trochę chamska (od Chama), pokazująca genitalia ojca i matki, ale odsłaniająca.
Uwaga o wierze. Nie musi wiązać się z przemocą. Jej głębsze, często indywidualistyczne rozumienie wyklucza się nawet z przemocą.

Dalszy ciąg dyskusji przerzuciłem do następnego odcinka pt. "Wiara tropem?" -- i kto chce dialogować o wierze, to zapraszam tam, a kto o tym, jak "od-wstydzenie" które dokonało się na psychoanalizie mogłoby być powtórzone na astrologii.
Czyli: psychoanaliza się odwstydziła -- czego z tego może nauczyć się astrologia? (I podobne dziedziny uważane przez mainstream za "ezoteryczne" czyli niepoważne.)

Niniejszym wpisem debiutuje na Tarace, więc kłaniam się Pańśtwu nisko. Zaglądam na Tarakę często i znajduje sporo rzeczy ciekawych i inspirujących. Ale Panie Wojtku,  pańska obecna notatka wywołała tym razem rozbawienie. Pytanie jakie wyłania się z rzeczonej notatki brzmi dla mnie: Czy ezoteryka, a w pewnym szczególnym przypadku astrologia  naśladując drogę jaką przeszła Psychoanaliza mogłyby trafić na uniwersytety i szczycić się mianem nauk?
Takie pytanie, moim zdaniem, byłoby na miejscu jakieś 200 może 300 lat temu, albo w świecie wyobraźni, jakieś fantastyki pokroju Terrego Parchata, który w swoich przezabawnych książkach stworzył właśnie Uniwersytet Magiczny, do tego Niewidzialny. I w takich kategoriach można by "poważnie" rozmawiać o Ezoteryce jako nauce akademickiej.
Nie mniej, Ezoteryka podobnie jak Psychoanaliza odniosły i nadal odnoszą  sukcesy w sferach zbliżonych do nauki, głównie jako inspiratorki myśli. Sama psychoanaliza jako odrębna ścieżka w psychiatrii i psychologii może i nie odniosła spektakularnego sukcesu, ale twórczo natchnęła całe środowisko i dzisiaj z powodzeniem i bez kompleksów wspominana jest na uczelniach będąc punktem wyjścia do uznanych metod prowadzenia pacjentów.
Psychoanaliza łatwiej odnalazła się w umysłach uczonych bo dotyczyła, choć rzeczy równie nie dotykalnych jak ezoteryka, to jednak odnoszących się bezpośrednio do człowieka, przez to łatwiej wyobrażalnych, bardziej zrozumiałych a co najważniejsze powtarzalnych. Pośród milionów pacjentów klinik psychiatrycznych z całego świata, cierpiących na podobną przypadłość, psychoanaliza każdemu postawiłaby podobną diagnozę. Czy ezoteryka dałaby podobne rezultaty? A Astrologia?
Czy dla osób

Czy dla osób urodzonych w tej samej sekundzie horoskopy różnych Astrologów byłyby takie same? Czy jednakowe ustawienia planet oddziaływałyby na różnych ludzi jednakowo?
A co się tyczy wiary, czy klienta i astrologa nie łączy właśnie wiara? Wiara w horoskop, w jego znaczenie, w jego sens?
Nigdy nie pozwoliłem postawić sobie horoskopu, bałbym się, że mógłby się sprawdzić. :)
Przed nauką skłaniamy głowy uznając jej potęgę, to samo czynimy przed ezoteryka lecz ze względu na magię jej tajemniczości. Panie Wojtku wydaje mi się, że dopiero na uniwersytecie ezoteryk byłby błaznem w czapce, poza nim jest zamaskowaną tajemnicą. I chyba lepiej aby tak pozostało.

Tak parafrazuję pytanie. Obstawiam na Szóstkę Monet. Twarda (hard) szkoła, ciężka praca, tzn. nie ma co liczyć na nasze szczęście lub pecha oponentów. Rywalizacja jest bardzo wyrównana. Panie Wojtku, a czy widzi Pan sposób na badanie w zapytaniu o to samo kart? Tzn. w tym sensie, że jak natrafiamy na skandal (przeszkodę, kamień na drodze), a szukanie rozwiązania „w sobie” na usunięcie go jest bezskuteczne, to bierzemy podpowiedź z zewnątrz. Np. Brian Eno używa(ł) wymyślonego przez siebie zestawu kart do pomocy w tworzeniu muzyki - jeżeli mam blokadę, to wykładam karty – to działa, bo dostaję bodziec. Jak „utwardzić” astrologię (wysuszyć bagno)? Myślę, że o tym jest w 5. komentarzu Pana Radka. Zastanawiam się, dlaczego ten proces jest potrzebny samej astrologii? Na marginesie: Sigmund Freud, wg kronikarzy i biografów, przez kilka lat codziennie dokonywał psychoanalizy na sobie (jak często pod wpływem kokainy?), badał swoje sny i szukał odpowiedzi ... sam pisał "this analisys was harder than any other". Przyjmował pacjentów po 8 godzin dziennie wygląda na to, że facet rzeczywiście ciężko pracował.

...po niemiecku.

Że wojna może sprzyjać emancypacji idei dotychczas dyskredytowanych, pokazali ostatnio Kurdowie, zaprowadzając w Rożawie anarchizm w wersji bookchinowskiej. To nie byłoby możliwe, gdyby nie wojna w Syrii. (Żeby było jasne: absolutnie nie jestem entuzjastą wojny.)

to myślę w sposób nieunikniony o historii. Kiedy myślę o historii, to mam wrażenie jakiejś czarnej dziury, pełnej niewidocznej materii. Przygnieciony tym ciężarem niewiadomej, mówię sobie, a co tam, grunt że poznałem wynik - jestem! Jestem, a każdy z Przodków, był mi bezwzględnie potrzebny. Psychoanaliza, w swej istocie, w swym micie założycielskim, należy do historii, dlatego już nie zawstydza. Astrologia? Cóż, wciąż jeszcze trwa, bo jest znacząco odporna na zmiany. Jej mit założycielski sięga budowniczych piramid, współcześnie kręcąc się wokół uzyskania większej precyzji z żaren, kół młyńskich jej głównych, niezmiennych idei. Tak to widzę, jako konsument. Kiedyś droga i ekskluzywna, dzisiaj znacząco spauperyzowana astrologia, zostanie w końcu zastąpiona przez narzędzia bardziej mierzalne, proponujące w przeciwieństwie do astrologii, jakąś dozę prawdopodobieństwa (lub tylko mające czelność udawać, że ją mają). Pewnie Lem już ich wymyślił, ale za wcześnie Lema czytałem, więc uleciało... Musi będzie to futurolog uliczny. Obliczy średnią z kilku systemów, wyznaczy częstość na krzywej Gaussa i wszyscy będą d u m n i  i zadowoleni :)    

Rozne elementy żyją np w psychologii psychodynamicznej, ktora prowadzona przez uwaznego profesjonalistę może pomóc klientowi/pacjentowi.