Serial: Real i magia
Fonia z Iranu

Kategoria: Własne doświadczenia

Siedząc i pisząc przy komputerze, odbieram strumień fonii z witryny www.shoutcast.com, która w dziale Traditional Folk transmituje irańskie radio „Ashreshteh.com Persian Traditional radio 24/7”. To jest najlepsza muzyka do słuchania w tle (i nie tylko), jaką dotąd udało mi się znaleźć. Polecam!

Ale nie tylko o tym. W Iranie nie byłem, kraju nie znam, muzyków stamtąd widziałem/słyszałem może dwóch w życiu, nieważne. Kilkanaście lat temu usłyszałem ich język, perski-farsi. Wiedziałem, że irańskie języki są spokrewnione ze słowiańskimi. Słysząc perski, byłem zdumiony, jak brzmienie tego języka jest podobne do naszych – wręcz jakby się słuchało jakiejś zaginionej i odległej gałęzi słowiańszczyzny. Oczywiście ani słowa z tego się nie rozumie, ale strumień mowy zbudowany jest z tych samych fonemów. (Nie ma śladu dźwięków gardłowych, krtaniowych, przydechowych, emfatycznych - tak obcych i irytujących w arabskim!) Melodia języka jest ta sama, te same akcenty. Podobny wzór dzielenia strumienia mowy na wyrazy. Chwilami słyszy się „dziwnie słowiańskie” końcówki. Miewa się wrażenie, że jeszcze chwila, że wystarczy się lepiej skupić, wsłuchać – i zasłona się rozstąpi, słowa „ubiorą” się w sens. Perski jest nieporównanie bliższy brzmieniem słowiańszczyźnie niż (spokrewniony z nim w ramach indo-irańskiej podrodziny) hindi: bo w języku Hindusów słyszy się tę wewnątrz-azjatycką aglutynacyjną terkotliwość, taką jaka w węgierskim, tureckim, albo w syberyjskim poturczonym dialekcie rosyjskiego. W Indiach to pewnie wpływ ptasiego drawidyjskiego substratu. Nieszczęście, że perski, tak miły polskiemu uchu, jest bezwzględnie wrogi polskiemu OKU. Arabski alfabet, którym jest pisany, to drut kolczasty nie do sforsowania. Więc chyba nie nauczę się perskiego, szkoda.