OCD i Dzień Świstaka

To JA dostrzegalne przez wychwytywanie metafor u podstawy doświadczenia możemy rozpoznać jako JA Rytualne. Nic niezwykłego, działanie obdarzone znaczeniem (społecznym?) to właśnie działanie rytualne, a nasze ja wyłania się emergentnie z miliona drobnych działań. Rytualnych aktywności.

A skąd tu znaczenie? Właśnie się wyłoniło, wychwyciło z metaforą, wyłoniło z mikro-zagadki bieżącego doświadczenia.  I uchwycone, wyłapane, zadziwia... sens daje nam poczucie Sensu. I o ile łatwe jest wychwycenie metaforycznego sensu czegokolwiek – na tym polega nasza aktywność umysłowa, na rozpoznawaniu, nadawaniu sensu – to już rozpoznanie u nas samych owych rytuałów jako JA  stanowi ekwilibrystykę.

Względnie łatwo możemy dostrzec  rytualność w zachowaniach (w tym słownym) ludzi  - nie będących nami.   Wystarczy  przyglądać się im w intensywnych momentach, gdy strach, gniew, wstyd stymulują potrzebę umacniania swojego JA.

Rytuały ludzi, w tym nas samych – to już sprawa dyskusyjna. Z przyjemnością wejdziemy innym z butem w życiorys, za to przekroczenie naszej własnej granicy rani niczym but w rzyci…  szarżującego nosorożca utwardzonego bliznami.

Rytualność własnego JA, a nawet rytualizacja, ba rutynizacja! JA – uznanie jej to już pół drogi w porzuceniu religijnej wiary na swój temat.. Trudniejsza część to nie przeniesienie owej wiary na rytuał, czy JA wyłaniające się z tej szczególnej, ważnej, wyjątkowej czy innej, obcej, dziwnej części rytuału służącego nam do odkrycia rytualności własnego JA.