Monizm, dualizm, nihilizm i eternalizm

Wyjaśnijmy to (para)psychologią rozwojową*:

Jest takie pierwsze 6 lat (miesięcy?) w życiu dziecka, w czasie których uczy się ono rozróżnień JA – Inni. Nie jestem swoją mamą, nie jestem tatą, nie jestem babcią, nie jestem dziadkiem, nie jestem panią w przedszkolu.  W „traumie” owego procesu, pragnieniu zatrzymania błogości bytu, we wstydach, poczuciach winy i gniewie tego okresu możemy dostrzec źródło Monizmu  - „Wszystko jest jednością”.

Nietrudno też dostrzec, że „rdzenną reakcją” stojącą za tą inflacją JA jest lęk. Czuję się dobrze, kiedy wszechświat jest wypełniony doświadczeniem rodzicielskiego JA. Tata i mama się zgadzają, wszystkie religie są jedną; co ty masz, jest moje, bo jesteśmy jednym; co ja wiem o tobie, wiem lepiej, bo jesteśmy jednym, więc ja to takie ja+ty, czyli jest mnie więcej…

Jest takie kolejne 6 lat (miesięcy?) w życiu dziecka, kiedy uczy się ono manipulować przedmiotami. Jestem JA i jest TO, a owo rozróżnienie jest naturalne. Ucem się cycac i pisać przez wszystkie ranki, ze swej… kurde! Czemu mi nie wychodzi. Zobacz mamo, zobacz tato, już umiem pisać i liczyć, i to lepiej niż wy analfabeci wtórni...

Gniew! Gniew jest dominującą emocją tam, gdzie chodzi o efektywność. Tak się pisze A, nie a, głąbie! A, jak w "jAk jedziesz jełopie"! Dualizm zaczyna się z poprawnością polityczną, a kończy wstawianiem cyferek i wypełnianiem exceli decydujących o ludzkim losie. Łatwiej optymalizuje się koszty niż zwalnia ludzi, choć w sumie powinienem zwolnić tych nierobów już dawno temu, na pewno robili mnie w konia! O, witam najjaśniejszego pana, zapraszam do mnie, tu cię czeka życiowa szansa! Ja i ty robimy biznes...

Jest takie kolejne 6 lat (miesięcy) młodzieńczych, że młody człowiek widzi marność świata dorosłych. Człowiek kończy lat 12, wyciąga tam, gdzie nie trzeba, zaokrągla i staje się cynikiem ze szkoły sofistów, no może odwrotnie, niczym doktorant filozofii pozbawiony dostępu do używek...

Wstyd, wstyd bycia niedopasowanym, wiecznego odstawania, wystawania, bycia zbyt  wysokim/niskim/grubym/szczupłym/blondynem/blondynką... napędza nihilizm, nie tyle nawet odrzucający wszystkie wartości, co wręcz nurkujący razem z nimi w pustkę, absolutnej nicości, depresji, w której lepiej by nas nie było.

Okiem obserwującym widać, że nihilistyczne kwestionowanie to moda, niebudująca indywidualności, a wtapiająca w tłum podobnych punków/skinów/nerdów…, a z dramy się wyrasta. No dobrze, niektórzy nie wyrastają, pozostając wiecznymi nastolatkami. Doświadczając przygód nastolatka wyrywającego się spod opieki, co chwila i raz po raz. Popełniając samobójstwo depresyjnego nastolatka nie jednorazowo, tylko przez długie lata…

I jest takie kolejne 6 lat w życiu młodego człowieka, że wszystko trwa wiecznie. Jedna książka, ups. Studia są synonimem wiecznej mądrości. Pocałunek i niezgrabny seks synonimem odwiecznej miłości trwającej na zawsze. Pierwsza praca za drobne – krokiem do bycia multimilionerem. Orgazm odwiecznym oświeceniem, a kac szybko uleczalną dolegliwością. Cała rodzina wiecznie patrzy z nieba, czy nie marnujesz życia z ręką pod kołderką. Raz i czeka cię wieczna ślepota... a później botoks i odrobinę chirurgii, bo nóż daje wieczną młodość... a później wieczne zbawienie czy inna zabawa wśród doświadczonych odwiecznie dziewiczych dziewic, jeśli zdecyduje o tym wieczny Voyeurysta.

Młodzi bogowie żyją wiecznie, a eternalizm jest podszyty poczuciem winy. Zawiodło się cały świat lub cały świat się zawiedzie, gdy... i jest tylko jedna odwieczna możliwość poradzenia sobie z tą presją. Tylko prawdziwie cudowna istota, odwieczne centrum wszechświata może spełnić te wymagania. Jesteś...

Życie. I naprawdę nie ma tu z czym i z kim dyskutować...

*Metafora, tylko metafora.