Zastanawiający jest ten moment definicji z Wikipedii, co to jest magia: „Magia jest to sztuka manipulowania aspektami rzeczywistości albo z pomocą środków nadprzyrodzonych albo dzięki znajomości okultnych praw nieznanych nauce.” Nieznanych nauce! Ta definicja już na starcie i u podstaw przeciwstawia magię – nauce. Niepokojące w tym jest, że być może ta definicja działa także w drugą stronę: że nauka jest to wszystko to, co obywa się bez magii, magię wyklucza i zwalcza.

Być może dałoby się wykazać, że wojna z magią jest głównym mitem nauki! Mitem zarówno „założycielskim”, jak i „napędowym”, motorycznym.

Ale jeśli tak, to na pewno nie jest to mit świadomy. Naukowcy raczej nie zbierają się regularnie (np. co niedzielę :) na mityngi, na których uroczyście wyklinaliby magię, jak katolicy szatana lub komuniści kapitalizm. Mit ten raczej mieszka na poboczach tego, co robią, ma charakter bardziej prywatny i jego wyrazy są dawane jakby przy okazji: w popularyzujących książkach sławiących zwycięstwa światłych naukowców nad magicznym zabobonem i ciemnotą. W bon-motach którymi jakiś naukowy autor przygryza magicznym adwersarzom, jak np. Wiktor Stoczkowski, który nazywa stan umysłów badanych przez siebie okultystów mianem delirium (w znakomitej i nieustannie przeze mnie polecanej książce „Ludzie, bogowie i przybysze z kosmosu”). W wyliczaniu, zwykle astrologii lub czegoś podobnego, jako oczywistego przykładu myślenia nie-naukowego, więc potępianego.

To byłby dobry temat na doktorat lub dyplom na wydziale filozofii: wykazanie, że taki założycielsko-motoryczny mit antymagiczny w naukowych pismach jest wciąż obecny.

Pytanie, czy nauka poradziłaby sobie bez tego mitu.