Panie autorze ciekawe teoria. W zasadzie tak ogólnie nie sposób się nie zgodzić. Choć bym trochę to skomplikował. Ta teoria się sprawdzi jeśli ktoś ma choćby średnią znajomość astrologii i: jest lub stara się być obiektywny, jest krytyczny wobec siebie, sam aspekt, obsada planet jest niejako ,że tak powiem "świadoma" lub "mądra". Chodzi mi tu o to ,że jeśli rozpatrujemy kogoś kto np. ma źle aspektowany Księżyc w pierwszym domu, w złym znaku, w złym domu dla księżyca i ten tak ustawiony Księżyc powoduje ,że jest on niedojrzały, dziecinny, panicznie boi się o siebie , jest leniem i obżartuchem ,które to cechy "jak dziecko" wypiera lub bagatelizuje mówiąc o swoim przerośniętym brzuchu "mój misiu" - to taki ktoś nie będzie nigdy znawcą tego negatywnego aspektu i jego skutków ,gdyż to podważało by to  jego własny obraz we własnych oczach. On jest po prostu - być może przez ten aspekt - nie dojrzały do takiej samo świadomości. To taki małe własne spostrzeżenie. Poza tym na pewno spotkał się Pan z tym setki razy ,że osoba która słyszy pierwszy raz choćby zarys swojego kosmogramu (interpretację) jest często Zachwycona wręcz swoimi cechami. Nawet jeśli coś  jest ewidentną wadą i jest jako takie przedstawiane (oczywiście kulturalnie) to jest uznawane za "samo dobro". Jak kiedyś przyznała pewna kobieta (z silnym Rakiem, Rybami  i nieharmonijnym księżycem) - nigdy nie oddała bym moich kwadratur. Choć ten przykład mówi też o innych rzeczach.