Najpierw chciałem dać tytuł „Dlaczego Bóg chciał, że urodziłeś się Polakiem?”, ale raz, że ostatnio już za bardzo tym Bogiem szastam (np. „Czego chce Bóg?”, „Jezus ni bóg ni człowiek”), dwa, że takie spiętrzenie lepkich archetypów niepotrzebnie przywabi i rozdrażni tych Czytelników, którzy chętniej reagują niż myślą.

Słowo „narody” rozumiem w uproszczeniu: „naród” to ludzie posługujący się jednym wspólnym językiem czyli tzw. wspólnota komunikacyjna. Zamiast „naród” możemy mówić „język”. Kilka przypomnień:

Są wielkie języki, mega-wspólnoty komunikacji, czyli megajęzyki, języki klasy A. Mówi się nimi jako ojczystymi w kilku krajach. Poza tymi krajami języki te są uczone i mówione jako obce, służą do kontaktów międzynarodowych, czyli są tzw. językami wehikularnymi. To: angielski, chiński, hiszpański, portugalski, rosyjski, arabski, niemiecki, francuski.

(W klasie A należy wyróżnić jeden język, który sam tworzy osobną klasę 0 (zero), bo jest nadrzędnym językiem światowym: oczywiście angielski.)

Dalej są języki wielkie, ale dla siebie. Każdy obsługuje potężną i bogatą kulturę, niektóre całą cywilizację, ale są mało znane poza swoim krajem. To jest klasa B, tu należą japoński, hindi (i sanskryt?), włoski, perski-farsi. Być może niemiecki bardziej należy do B niż do A.

Na drugim końcu mamy języki klasy Z. To są lokalne języki niewielkich wspólnot, niektóre bez pisma i literatury. Wiele z nich zanika lub zanikło. Są ułomne, ponieważ nie każdą treść da się w nich wyrazić: np. kiedy trzeba mówić o programowaniu lub budowie silnika, użytkownicy przechodzą na inny język, powiedzmy hiszpański (w Meksyku) lub rosyjski (na Syberii). W naszej okolicy takimi są kaszubski i oba łużyckie.

Gdzieś pomiędzy tamtymi skrajnościami są takie jak szwedzki, fiński, estoński, łotewski, litewski, białoruski, czeski, ukraiński, węgierski... - i polski. Niech się nazywają klasą M. Są jednocześnie nie-ułomne (wszystko na każdy temat da się w nich powiedzieć), nieznane poza swoim krajem (prócz rzadkich specjalistów), nie są zagrożone zanikiem, oraz nie reprezentują jakiejś osobnej i szczególnie oryginalnej kultury ani tym bardziej cywilizacji. (Języki które wyliczyłem obsługują kultury, które są wariantami kultury Europy i przeważnie zawierają naśladowanie Francuzów, Anglików, Rosjan, Niemców.)

Wracam do początkowego pytania: po co są te małe lub średnie narody-języki?

Albo: czego od ciebie takiego chciało Przeznaczenie (lub nawet Bóg), że urodziłeś się w takim języku?

Co z tego dla ciebie (dla mnie) wynika?

C.d.n.