Niewidzialność nie tyle jest "chorobą rozwiniętej cywilizacji" co koniecznością z niej wynikającą. Nie jesteśmy w stanie obdarzać należytą uwagą wszystkiego-wszystkich w naszym polu widzenia. Jest tego za dużo zwłaszcza w dużym, przeludnionym mieście.

A przy tym zdarza się, że osoba "widziana" reaguje z niechęcią, a bywa, że i ze złością na uważne spojrzenie. I to bym prędzej nazwał chorobą.

 

Pozdrawiam :)

Norwag

widzenie wychodzi z głebi nasze natury,

jesli tylko bedziemy patrzec z uwaga w siebie wtedy bedziemy wszystko widzieć w najwiekszym chaosie.

pozdrawiam:)

Norwag napisał:

Niewidzialność nie tyle jest "chorobą rozwiniętej cywilizacji" co koniecznością z niej wynikającą. Nie jesteśmy w stanie obdarzać należytą uwagą wszystkiego-wszystkich w naszym polu widzenia. Jest tego za dużo zwłaszcza w dużym, przeludnionym mieście.

Pan Karol, w moim odczuciu, pisze o całkiem innym widzeniu. Takim, kiedy temu co widzimy/ chcemy widzieć/zauważamy, dajemy przyzwolenie z Wnętrza. Cywilizacja- jej etap  nie ma  tutaj znaczenia. Możliwość postrzegania fizycznym okiem, odnosząca się do obiektów na zewnątrz zawsze była i jest dla człowieka ograniczona możliwościami oka jako narządu o konkretnych parametrach fizycznych. Widzimy kogoś sto metrów dalej, nie widzimy smutku w osobie stojącej obok nas ... na tej samej zasadzie widzimy głodne dzieciaki w Afryce ...albo i nie widzimy....otóż to...nie widzimy bo nie chcemy...widzimy- bo chcemy... Cywilizacja staje się pospolitą wymówką..... na chodniku czasem umiera pijak ...czasem  umiera zawałowiec...obok przechodzą ludzie...ich fizyczny  wzrok sięga dużo dalej niż leżący człowiek...Czasem któryś powie (!?)- O!, widzę Cię!....i dzwoni po lekarza...-:))))...  

Pozdrawiam.

Ps. Pięknie widzi Pan Świat, panie Karolu-:)......

 

Albo rodzi się w człowieku natychmiastowy instynkt by pomóc lub tego instynktu się nie posiada .Zamiast naturalnej reakcji jaką jest pomoc  następuje rozważanie typu na pewno ktoś mu pomoże.