W „Moim tarakowym testamencie” Krzysztof Wirpsza nie wspomniał o wewnętrznym dziecku, ale coś w jego wypowiedzi takiego musiało być, co skojarzenia z WD wywołało:

„Wielu ludzi ... się boi pokazać to dziecko w sobie. Szkoda, bo według mnie gdy pozwolimy wewnętrznemu dziecku się ujawnić, żyje się łatwiej” – w komentarzu napisała Gosia-Alicja.

„Gdybym ja założył Tarakę Wewnętrznego Dziecka, Głębokich Wynurzeń, Relatywizmu Duszy, Olewania Starszych i Czczenia Boga Wyrzutków - to miałbym swoje wesołe, głupkowate grono, tak jak Ty masz swoje smutne” – dodał Krzysztof. I dalej: „Być może już to Dziecko w sobie odnalazłeś, może odnajdujesz, nie wiem.”

Z: Do You Know Your Inner Child? By Cherokee Billie

Przeczytałem i zacząłem się zdumiewać, i zdumiewam się dotąd. Bo oto okazuje się, że istnieje, nieformalny, Klub Poszukiwaczy Wewnętrznego Dziecka, i to poszukiwanie dla wielu jest czymś ważnym. To może być nawet jakaś nieformalna i nierozpoznana religia: religia poszukiwania wewnętrznego dziecka. Oczywiście żartuję, jak żartował Mirosław Piróg, gdy kiedyś na Facebooku oświadczył, że badając Internet, trafił na czcicieli bóstwa imieniem Wolny Rynek, które zdaniem jego wyznawców, gdy zstąpi na świat, to rozwiąże wszystkie jego problemy i właściwie go zbawi.

Tutaj za to mamy bóstwo Wewnętrzne Dziecko.

Co to jest? Niestety w polskiej Wikipedii nie ma hasła, jest w angielskiej (Inner child), ciekawe i warto przeczytać. (Jeśli natrafisz w polskim necie na jakiś obszerny i definiujący tekst o WD, daj mi znać, to wciągnę do zasobów Taraki, albo sam/a wciągnij.) Z grubsza, co chyba każdy i tak wie, to jest dziecięcy aspekt naszej osobowości, który gdzieś tam w nas trwa, chociaż w okresie dorastania i społecznego dojrzewania wyparty i pogrzebany w nieświadomości, i można z nim się skontaktować metodami psychoanalitycznymi (ale i całkiem domowymi, o tym przeczytasz np. tu: „Jak nawiązać dialog z Wewnętrznym Dzieckiem?”), ale czasem sam wybija, kiedy zaczynasz zachowywać się w obcy i nieoczekiwany dla siebie-dorosłego sposób, czyli „jak dziecko”.

Faktycznie, bywa tak, że kiedy obserwujesz tu dzieci, tam dorosłych, albo gdy przypominasz sobie siebie i swoje przygody i dokonania z dzieciństwa, spostrzegasz, że dzieci mają coś, czego dorosłym brakuje. Jeszcze dobitniej i często widać to, kiedy pewna „istota ludzka” (jak mawiają angielskojęzyczni) dorasta na naszych oczach i z dziecka robi się dorodny młody mężczyzna lub ponętna młoda kobieta. Pięknieją! Budzą nadzieje! Zwłaszcza w oczach i umysłach rodziców. Ale jednocześnie – uwaga – banalnieją. Spłaszczają się mentalnie. Uśredniają. Szarzeje im aura. Widać, jak walczą o to, żeby być – wreszcie – statystycznym zjadaczem chleba, pobieraczem kredytów, płatnikiem mandatów, watu i zusu. Obserwujemy, jak znikają, wyparowują talenty, które mieli, będąc dziećmi. Znika, wyparowuje ich dawna dziecięca oryginalność, spontaniczność, ciekawość świata, gaśnie ich niewyczerpana, jeszcze pięć lat temu, pomysłowość. Myślisz: żeby tak była jakaś terapia, której by ich się poddało, żeby odzyskali tamte atuty, które tak oto fatalnie przepadają.

Wyrasta dorosły, istota schematyczna, sztuczna, nudna.

Ale może to się opłaca? Wielokrotnie przyglądałem się dzieciom, swoim (kiedy moje dzieci były dziećmi) i znajomych, i zadawałem sobie (i słuchaczom, których jednak przeważnie ten temat nie interesował), co by było, gdyby dzieci, ze swoją dziecięca psychiką, wyrosły i stały się dorosłymi, ale właśnie zachowały całą infantylność: wrzask, hałas, krzykliwość, przesadę, ryk, pretensje, dąsy, obrażanie się, rzucanie na podłogę, napady histerii, bijatyki, demonstrowanie swojego nieokiełznanego „ja”, wymuszanie, emocjonalny wampiryzm, plus oczywiście życiową niezaradność i nieodpowiedzialność. – Właśnie, co by to było: psychiatryk i ostre psychotropy.

Bo prócz Wewnętrznego Dziecka jest Wewnętrzny Bachor.

Obserwując niektórych formalnie dorosłych, widzę, że ten ich Wewnętrzny Bachor wciąż nimi miota. Osobiście nie znajduję żadnej przyjemności w przebywaniu z ludźmi opętanymi przez ich Wewnętrzne Bachory.

Być może też jest takie niebezpieczeństwo, że jeśli ktoś będzie zbyt intensywnie przywoływał swoje Wewnętrzne Dziecko, to w końcu przybędzie wewn. bachor i przejmie nad nim władzę?

Sam do wewnętrznego dziecka mam stosunek taki, jaki miał Grotowski do spontaniczności u aktorów: uważał, że spontaniczność to coś, co dla swego zaistnienia wymaga ciężkiej, uporczywej i metodycznej pracy. Więc tak samo jest z wewnętrznym dzieckiem: oczywiście warto wydobyć i ujawnić swój aspekt twórczości, pomysłowości, świeżości widzenia, zabawy; właściwie jest to konieczne. Ale do tego potrzebne są ramy, zasady, metoda. Inaczej wyjdzie z tego głupawka, rzecz dobra na pięć minut, ale dłużej nieznośna.

To tyle na razie.